Scroll voor het artikel

Bezoekers aan het woord #6

Waarom is de strijd om seks belangrijk, wat doe jij voor de strijd om seks en wat neem je mee na de Johannes Rutgers Dialoog? Live Magazines ging bij een aantal bezoekers te rade.

Sandrine Veening (Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap): “Ik ben ervan overtuigd dat iedereen, ongeacht huidskleur, geslacht, inkomen of culturele achtergrond het recht heeft om op een gezonde manier te genieten van seks. Dat betekent ook dat je recht hebt op correcte, betrouwbare informatie en zelf kan beschikken over je lichaam en je leven.
 
Ik werk bij de directie Emancipatie en heb gender en gezondheid in mijn portefeuille. Een van mijn taken is het bestrijden van stereotypering in de gezondheidszorg.
 
Het zou fijn zijn als ik hier geïnspireerd vertrek, vol ideeën over hoe de overheid kan bijdragen aan de strijd om seks. Ik ben op zoek naar persoonlijke verhalen omdat die het probleem een gezicht geven en de urgentie inzichtelijk maken.”

©David_Jagersma-Sandrine_Veening

Koen Böhm (Dance4Life): “Je ziet wereldwijd, ook waar wij werken, dat er steeds minder ruimte is om openlijk over seks te kunnen praten. Wij werken onder meer in Afrika, Zuid-Amerika, Azië en Oost-Europa. Minder ruimte is erg jammer en ook zorgelijk. Vooral voor jongeren om daar open over te kunnen zijn, maar ook zich daarin kunnen ontwikkelen.
 
Wij zien dat jongeren altijd heel blij zijn en enthousiast – of misschien zelfs opgelucht – als wij er zijn. Tegelijkertijd merk je dat overheden steeds minder ruimte geven aan organisaties als Dance4Life. Op scholen bijvoorbeeld. Daar moeten we dan creatief mee omgaan.
 
Nou, vooral naar de blik op Nederland, en dan met name naar het verhaal van Sigrid Kaag. Ik ben benieuwd of Nederland, als voortrekker, de focus SGRG-breed legt.”

©David_Jagersma-Koen_Böhm

Mette Gonggrijp (Ambassadeur voor vrouwenrechten en directeur sociale ontwikkeling van het Nederlandse Ministerie van Buitenlandse Zaken): “Vanuit mijn eigen opvoeding en cultuur ben ik er altijd van uitgegaan dat SRGR vanzelfsprekend zijn. Maar dat is niet zo. Wat mijn moeder en grootmoeder hebben opgebouwd zou weer kunnen verdwijnen. Ik ben me dus sterk bewust van het belang om te koesteren en vast te houden aan wat we hebben, ook aan internationale afspraken. De taal en de afspraken die we hebben opgebouwd over gender en vrouwenrechten moeten blijven bestaan. En jongeren, de nieuwe generaties, moeten toegang hebben tot informatie, anticonceptie en beschikking hebben over hun lijf en leden.
 
Als ambassadeur voor vrouwenrechten heb ik de rol om partijen bij elkaar te brengen, zodat we onze verworvenheden niet alleen behouden maar ook stappen vooruit kunnen blijven zetten. We maken jongeren bewust van hun rechten door informatie te bieden, initiatieven te financieren, spelers bij elkaar te brengen en onze boodschap te herhalen. Ook internationaal blijf ik de Nederlandse standpunten rond SRGR uitdragen.
 
Dat je goed moet luisteren en begrijpen wat er gebeurt in de maatschappij, inzicht opdoen in zowel de progressieve als conservatieve beweging, zodat ze niet frontaal tegenover elkaar komen te staan. Als dat gebeurt, levert het niemand iets op. Het is belangrijk om te zoeken naar manieren om met elkaar in gesprek te blijven.”

©David_Jagersma-Mette_Gonggrijp

Dr. Alvaro Bermejo (International Planned Parenthood Federation) : “Het gaat over de aanval op vrouwen in het algemeen, over de anatomie van vrouwen, hun rechten, over gender en gelijkheid. Deze dag hebben we benoemd als de strijd om seks maar het is veel groter en breder dan dat. Dat vrouwenrechten onder druk staan, werpt ons jaren terug in de tijd.

De oppositie is beter georganiseerd, financieel sterker maar ook veel agressiever. Wij zijn werkzaam in 135 landen en veel hulpverleners van onze organisaties worden aangevallen en lastig gevallen. En dat zien we steeds vaker.

We moeten doorgaan met onze dienstverlening, maar het is niet genoeg. We moeten de oppositie onderzoeken en onze taal herijken en ons taalgebruik herzien. Ierland is daar een goed voorbeeld van, in plaats van het recht op het ongeboren leven ging het nu over ‘freedom of love’. Daarnaast moeten we gezamenlijk een beweging bouwen en leren begrijpen dat de oppositie niet alleen de vrouwenrechtenorganisaties aanvallen, maar ons allemaal.”

©David Jagersma Dr.Alvaro Bermejo

Liesbeth Staats (journalist): “In mijn werk als journalist heb ik gezien dat de seksuele en reproductieve rechten echt onder druk staan. Ik ben opgegroeid in een tijd dat het alleen maar beter werd, nu lijken we een stap terug te doen. Dat de pil uit het basispakket is verdwenen, is daar een voorbeeld van. Toen ik de serie De baby-industrie maakte, was ik geschokt door de verhalen van vrouwen die letterlijk hun lichaam opofferen, omdat ze niet genoeg beschermd worden. In de VS betalen vrouwen hun studie door hun eicellen te verkopen.
 
Ik heb geen dochters, maar wel zoons en ik ben me ervan bewust dat ik ze expliciet moet opvoeden met en over rechten en gezondheid van vrouwen. Het is niet vanzelfsprekend dat ze hierover leren. Zeker niet als de samenleving een stapje terug doet.
 
Het probleem is heel complex, het heeft veel gezichten. Ik ben blij dat de sfeer niet moedeloos was. Er was juist veel actiebereid. Door de complexe, brede vertakking van het probleem kunnen ook veel mensen iets doen. Dat is positief.”

©David Jagersma Liesbeth Staats

Nathalie Metheuver (CHOICE for Youth & Sexuality): “Seksualiteit en seksuele gezondheid raken iedereen. Seks, zwangerschap, anticonceptie, het zijn persoonlijk thema’s. Tegelijk zijn visies en keuzes op dit gebied van invloed op de hele samenleving. Als vrouwen over hun eigen lichaam en leven beschikken is de kans bijvoorbeeld groter dat ze onderwijs volgen en dat vormt mede de maatschappij. Ook vind ik het opvallend dat de jongeren – voor wie zoveel beleid wordt gemaakt – niet aan tafel zitten wanneer dit gebeurt.
 
Ik werk bij CHOICE en wij zetten internationaal in de op de participatie van jongeren. Dat doen we door hen persoonlijk te versterken maar ook door jongerenorganisaties te steunen.
 
Er werd veel gesproken over meisjes en vrouwen, maar de diversiteit in die groep mag nog veel meer belicht worden. Ik heb bij de The Commission on the Status of Women in New York met eigen ogen de oppositie, de conservatieve visie op SRGR kunnen zien en ik denk dat energie steken in de polen van dit debat veel energie kost en weinig oplevert. We moeten focussen op het midden, de minder uitgesproken stemmen, en hen betrekken bij onze progressieve beweging.”

©David_Jagersma-Nathalie_Metheuver

Deel dit artikel